تو اين آسمون که هيچ وقت درست و حسابی نگاش نکردم. ستاره نمی بينم.
تنها تو اين دهکده برای کاری چن دقيقه اس که در سکوت محض دارم آسمونو نيگا می کنم.
چشمام پر اشک می شه تو اون آسمون فقط يه چيز می بينم.
رو زمين و اطرافم هيچ چيزی نيست من تنهای تنها بالا اومدم.
حالا با ذره ذره سلول های بدنم و با تمام وجود تنهايی خودمو احساس می کنم.
و چشم اميدم به خداست.

خدايی که هيچ وقت اين قد بهش نزديک نبودم
خدا و فقط خدا
هيچ وجودی ديگه برام مهم نيست يعنی احساس می کنم که کسی نمی تونه به نياز فوری من جواب بده.
من تنهای تنهام
هيچ کس صدای منو نمی شنوه و صدای کسی هم برام مهم نيست.

***

از هياهوی شهر چن روزه که خبر ندارم. نمی دونم اين سکوت مرموز و لبالب از مفهوم اصالت داره يا هياهوی شهر.
وقتی تو شهر و تو خيابونا در هياهوی ميليون‌ها آدم پرسه می زنی هيچ وقت احساس تنهايی مطلق بهت دست نمی ده و خدا رو حس نمی کنی.

وقتی هم که تو اين دهکده يه لحظه سکوت بهت هجوم می آره فقط خدا رو می بينی.